Coronatijd, kans op verandering of crisis?

In korte tijd heeft een virus ons leven op zijn kop gezet. Alles wat zo normaal en vanzelfsprekend leek is ineens veranderd. Hoe het een ieder raakt, is heel persoonlijk. Hoe een ieder ermee dealt, ook! Zelfs onze kinderen houdt het bezig, onze ouderen worden hard getroffen, met name door de eenzaamheid.

Voor mij persoonlijk is het een periode van vertraging, mede ook door een opgelopen blessure. Tijd om naar binnen te keren, wat is er nu echt belangrijk? Wat blijft er over als dat vele ‘moeten’ wegvalt?

Ik verwonder mij over alle creativiteit die ik bij mensen naar boven zie komen, en ik ben verrast hoe voor elkaar gezorgd wordt. Hoe de verbinding wordt gezocht op allerlei nieuwe ‘veilige’ manieren en hoe mensen nu meer tijd overhouden voor hun gezin/partner of voor zichzelf en hiervan lijken te genieten. Het is prettig ook nu te merken dat je een keuze hebt hoe je deze tijd besteedt en doorkomt.

Buiten alle onzekerheden die we momenteel hebben is het goed te merken dat wij de nodige veerkracht bezitten, een flinke dosis creativiteit, voldoende daadkracht en empathie om in deze tijden ons mannetje te staan.

Een virus als wake up call…

Dat we een virus nodig hadden om echt na te gaan denken over onze eigen gezondheid en weerstand en over de vraag of je wel of niet in de risicogroep valt, had ik mij niet kunnen voorstellen. Dat we een virus nodig hadden om ons te laten inzien dat wij de lucht zo enorm vervuilen, had niemand kunnen bedenken. Hoe na 6 weken de aarde dit grotendeels zelf heeft hersteld is ongelofelijk. Dat we een virus nodig hadden om minder egocentrisch te worden en meer voor elkaar klaar zouden gaan staan, had ik ook niet kunnen bedenken. Dat een virus nodig was om de onbalans in financiën en economie zo zichtbaar te maken, wie had dat bedacht? Dat een virus nodig was om gemeenschappelijk belang boven eigen belang te zetten, het is een harde les!

Dit virus maakt geen onderscheid: arm of rijk, premier of vrachtwagenchauffeur, Aziatisch of Europees land. Dit treft ons allemaal en gezamenlijk pakken wij hem beet. Sterk, door samen te werken, informatie te delen en voor elkaar te zorgen. Als dit met een virus kan, waarom dan niet met andere belangrijke onderwerpen?

It’s a small world after all..

2020, met de huidige kennis, technieken en met alle mogelijkheden die wij als mensen hebben is het toch totaal onnodig dat er bijvoorbeeld nog mensen sterven van de honger? Maar toch gebeurt dat! Op andere plekken heerst er overvloed en wordt er voedsel weggegooid. Er is een kleine groep die te veel heeft en een grote groep die te weinig heeft. De techniek die wij momenteel hebben kan toch moeiteloos zorgen dat iedereen gelijke kansen en mogelijkheden heeft? Wij kunnen ons allemaal met elkaar verbinden.

Kijk hoe de informatie over dit virus zich verspreidt! Hoe klein is de wereld geworden? Als het belang voor eenieder maar groot en hetzelfde is.

Van ikke naar wij!

Ik hoop dat we de nodige lessen uit deze periode gaan trekken. Voor mij persoonlijk weet ik er wel een paar. Voor onze wereld hoop ik dat wij kennis blijven delen en langzaamaan naar een maatschappij gaan waar het wij-gevoel en het gemeenschappelijke doel bovenaan zal staan. Het klinkt misschien als een mooie droom maar hij is dichterbij dan ooit. Er wordt wel gezegd “een crisis is een kans”. Laten wij deze kans nu niet voorbij laten gaan en met elkaar doorpakken, ons steentje bijdragen, niet lullen maar poetsen en de schouders eronder. De zorgverleners hebben hierin het prachtige voorbeeld gegeven. Eerlijke kansen voor iedereen, opschalen en dus nog een tandje harder lopen, ze doen het! Goede eerlijke informatie geven én krijgen, zodat er verstandige beslissingen genomen kunnen worden. Transparant zijn en tegelijkertijd ook kwetsbaar opstellen. De zorgverleners zijn de helden.

Zijn we wakker?

Hoe gaan we straks verder? Zijn we wakker genoeg gemaakt om weer meer zelfvoorzienend te worden als land? Zijn we ervan overtuigd dat de zorg echt meer waardering verdiend, niet alleen door applaus maar ook door het eindbedrag op de maandelijkse loonstrook? Zijn we wakker genoeg om ervan overtuigd te zijn dat wij wel degelijk invloed hebben op het behoud van de aarde? Zijn we wakker zodat we later kunnen zeggen: “die coronatijd heeft ervoor gezorgd dat er een kantelpunt kwam en ons doen beseffen wat er werkelijk belangrijk is”.

Ik ga mijn steentje bijdragen, op mijn manier, in mijn naaste omgeving, doe je mee?

Liefs,

Yvonne

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *