Zorg anno 2018 = ook zorgen voor jezelf

Ik werk al meer dan 25 jaar in de verpleging. Je kunt wel zeggen dat ik graag met mensen werk en het zorgen mij op het lijf geschreven is. Het is mijn passie, ik kijk en luister naar patiënten en snap hun behoeftes. Ik denk in oplossingen. Ik vertrouw op mijn klinische blik.

Ik haal vaak voldoening uit mijn werk, ik werk hard, ik versta mijn vak, ik hou mijn skills bij, lees mijn vakliteratuur en volg de ontwikkelingen in de zorg. In die zin vind ik mijzelf up to date!

Eenmaal thuis… zorg ik ook. Ik verzorg de kinderen en MAAK mij soms zorgen over hen, net als over mijn moeder, zus, vriendin, buurvrouw, collega, etc. Als er hulp nodig is, sta ik klaar, vaak zonder dat ze het hoeven te vragen.

Ik zie een hulpvraag van kilometers afstand… tja het is mijn vak, toch?? Zorgen voor…

Moe en versleten

Een paar jaar geleden ontdekte ik dat ik meer nodig had. Ik was vaker moe als ik uit mijn werk kwam, of zelfs versleten. Ik worstelde soms nog met casussen die ik had meegemaakt, bedacht eenmaal thuis: ‘ben ik echt niets vergeten?’. Had ik echt alles gedaan voor deze patiënt?? Had ik voldoende uitgelegd aan de familie? Waarom was ik zo getriggerd door die familie terwijl ze waarschijnlijk alleen maar overbezorgd waren?

Collegiaal genoeg?

Waarom had ik geen hulp gevraagd aan mijn collega toen ik er even doorheen zat? Wat verstond ik eigenlijk onder kwaliteit van zorg, en kon ik die zorg nog bieden? Wat deed de toenemende werkdruk met mij? Wist ik daarmee om te gaan? Kende ik mijzelf goed genoeg om te weten waar mijn grenzen lagen als ik die aan moest geven? Durfde ik, zonder mij direct schuldig te voelen: “NEE” te zeggen als iets mij niet uitkwam? Was ik dan wel collegiaal genoeg? Wat had ik eigenlijk nodig om overeind te blijven in dit prachtige uitdagende beroep?? Hoe ging ik dit volhouden?  Hoe goed kende ik mijzelf eigenlijk? Waarom liep ik steeds tegen dezelfde dingen aan?

Waarom snapte ik toen niet, wat ik nu inmiddels weet?

20 keer vallen, 21 keer opstaan

Ik ben gaan zoeken en heb gevonden. Ik heb mijzelf beter leren kennen, mijn leuke en minder leuke versie. Ik heb getwijfeld en gedaan, 20x gevallen en 21x opgestaan. Ik heb mij kwetsbaar opgesteld, geleerd en geëvalueerd. En het kostte tijd en doorzettingsvermogen.

Ik ben ervan overtuigd dat dit alles mij professioneler heeft gemaakt. Dit hele groeiproces heeft een duidelijke functie gekregen, in mijn werk en in mijn privé.

Ik weet mijn grenzen en kan ze bewaken. Ik ken mijn valkuilen en benut mijn talenten.

Ik weet wat de kwaliteit van de zorg die ik lever inhoudt. Ik kan mijn energie beter verdelen en voel wanneer het genoeg is. Ik geniet van de zorg die ik aan de patiënt en zijn familie kan geven en weet als geen ander dat ik die goede zorg ook aan mijzelf mag geven. Ik begrijp dat ik die goede zorg OOK nodig heb. Ik kan alleen maar geven als ik ook kan ontvangen.

Voor mijn collega’s

Het gevolg van mijn leerproces is dat ik nu het allereerste event voor al mijn collega’s in de zorg organiseer. Mijn collega’s die altijd klaarstaan voor de ander, altijd doorgaan No matter what…, de zorg voor de ander boven alles zetten. Goede zorg willen geven onder soms hele lastige en bijna onmogelijke omstandigheden. En soms, heel af en toe, vergeten aan zichzelf te denken.

Voel je welkom op het allereerste event: Kop uit de Zorgen. Speciaal voor al mijn collega’s in de zorg die elkaar kunnen inspireren en motiveren, helpen en laten groeien als professional om tot een nog betere zorg te komen.

De zorg waar wij allemaal voor staan en die zo hard nodig is.

Kwalitatief hoge zorg aan jezelf

Laten wij gaan staan voor onze beroepsgroep en erkennen dat wij als zorgprofessional de kwalitatief hoge zorg die wij aan de patiënt willen geven ook aan onszelf gaan geven en zo de zorg upliften naar een volgend level. Namelijk de zorgverlener erkent zijn eigen behoeftes eerst en vanuit dit punt weet hij de beste zorg naar de patiënt toe te geven, met behoud van eigen energie, werkplezier en professionaliteit.

Zorg anno 2018… Ben je er 1 juni bij in Nieuwegein? Schrijf je in op de website kopuitdezorgen.nl

Liefs,

Yvonne